çağdaş edebiyat ve deniz arman

neden sonra küçük ahmet bi anda arkasını dönüp koşmaya başladı. soluksoluğa koşuyor, koşuyor, koşuyordu. sonra neden durdu. karşısında sırıtan bir adam. adam olanın elinde “küvette bulunan günce” isimli kitap var idi. adam ahmet bakıyor bakıyor ve baktı. ve işte apansızın ahmet: – nasılsınız bey amca? dedi. Bey amca cevap vermedi. sustu sustu ve sustu. O an, Ahmet bilmemneden birden olduğu yerde zıpladı ve amcaya tükürdü. amca şaşkınlığını daha üzerinden atamamıştı ki ahmet amcaya “nanik” yaptı. amca: – evladım hiç bey amcalara tükürülür mü? diyerekten suskunluğunu feryadıyla bozdu. o sırada ahmetin cep telefonu çalmaya başladı. ahmet telefonu açtı kulağına götürdü, kaşlarını kaldırdı, amcanın gözlerinin içine dikti gözlerini. sonra işte nedendir çok olgun ve bir okadar ukala bir eda ile gözlerini yumdu ve : – döncem ben sana bey amca. deyiverdi. telefonla konuşurken yürüdü yürüdü ve yürüdü. bey amca ahmeti izliyor izliyor ve izliyordu. ahmet telefonla konuşurken gözden kayboldu.